Ayon sa mga pag-aaral nina Johnson at Brown (2020), ang kakulangan ng sapat na kagamitan sa pagtuturo ay mas malubhang nararanasan ng mga mag-aaral mula sa mahihirap na pamilya. Dahil sa kakulangan ng pondo, maraming paaralan ang hindi nakakabili ng kinakailangang mga materyales, na nagdudulot ng mas malaking agwat sa kalidad ng edukasyon at nagiging sanhi ng hindi pantay-pantay na resulta sa pag-aaral. Sa kabilang banda, ipinapahayag naman ni Sharma (2019) na ang kawalan ng mga makatawag-pansin at iba-ibang uri ng kagamitang panturo ay nagreresulta sa pagbaba ng interes ng mga estudyante sa kanilang mga aralin. Kapag ang mga leksyon ay walang mga interaktibo o naglalarawang bahagi, nagiging paulit-ulit ang pagtuturo, na nagpapababa ng motibasyon ng mga estudyante na makilahok o makinig sa klase.
Sa mas malawak na konteksto, mahalagang maunawaan na ang sapat at angkop na kagamitan sa pagtuturo ay hindi lamang isang materyal na pangangailangan kundi isang mahalagang bahagi ng patas at makataong edukasyon. Kapag ang mga estudyante ay nabibigyan ng tamang suporta at mga makabuluhang kagamitan, naipapakita sa kanila na mahalaga sila at pinahahalagahan ang kanilang pagkatuto. Nangangahulugan ito rin ng pagbawas sa mga hadlang na kanilang kinahaharap dahil sa kahirapan, at nagbibigay-daan sa lahat ng mag-aaral na magkaroon ng pantay na pagkakataon upang maging matagumpay sa kanilang pag-aaral.