Batay sa empirikal na ebidensiya, ang limitadong bokabularyo at mahihinang kasanayan sa gramatika ng mga mag-aaral ay nagiging pangunahing hadlang sa kalidad ng pagsasalin dahil nagdudulot ito ng literal o mekanikal na pagsasalin, pagkawala ng nuwes, maling pagpili ng terminolohiya, at mga problema sa kohesyon at estilo. Ayon kay Even‑Zohar (1990), ang problemang ito ay lalo pang pinapalala ng dominasyon ng Ingles bilang wika ng pagtuturo: kapag karamihan ng materyal sa akademya ay nasa Ingles, nababawasan ang eksposyong may kalidad sa mataas na rehistro ng sariling wika (L1), humihina ang pagbuo ng akademikong bokabularyo sa L1, at nagiging karaniwan ang pag-asa sa direktang paglilipat mula sa Ingles (calques at interference). Sa praktika, nagreresulta ito sa mag-aaral—lalo na ang mga 21 taong gulang na nasa kolehiyo—na mas marunong gumamit ng teknikal na Ingles kaysa sa katumbas nitong rehistradong ekspresyon sa sariling wika, kaya bumababa ang kalidad ng pagsasalin at ang kakayahang maipahayag ang ideya nang akma sa konteksto. Upang mabawasan ang hadlang na ito, mainam ang sistematikong pagtutok sa pagpapalawak ng akademikong bokabularyo sa L1 (pagbabasa ng mga tekstong akademiko, paggamit ng corpus at bilingual glossaries), target na pagsasanay sa contrastive grammar, at integrasyon ng bilingguwal na gawain sa kurikulum (translation drills, peer review, at teacher scaffolding) upang maibalik ang balanseng kasanayan sa parehong wika at mapabuti ang kalidad ng pagsasalin.