Ang empirikal na pag-aaral, kabilang ang mga phenomenological na pagsisiyasat at sistematikong pagsusuri, ay nagpapakita ng magkakahalong karanasan ng mga guro sa pagtuturo sa mga mag-aaral na may espesyal na pangangailangan: maraming guro ang nagpapahayag ng positibong paniniwala at moral na pagnanais na maging inklusibo ngunit sabay na nakararanas ng mabigat na hamon gaya ng kakulangan sa kaalaman at kasanayan sa spesipikong pedagogiya, limitadong materyales at suporta sa silid-aralan, mataas na ratio ng mag-aaral, at kakulangan ng kolaborasyon mula sa espesyalista at magulang (Avramidis & Norwich, 2002; Mittler, 2000). Mga phenomenological na pag-aaral naman ay naglalantad ng emosyonal at propesyonal na dimensiyon: guro ang nag-ulat ng pagkabalisa at pag-aalinlangan sa simula pero nagkakaroon ng mas mataas na kumpiyansa kapag may sistematikong professional development, coaching at team-based support (Florian & Linklater, 2010). Ang mga ulat sa pandaigdigang patakaran at guidelines (hal., Salamanca Statement; UNESCO, 1994) at lokal na batas tulad ng Magna Carta for Disabled Persons (Republic Act No. 7277, 1992) ay nagpapakita na ang pagkakaroon ng malinaw na polisiya at pondo ay nakatutulong sa pagpapatupad ng inklusibong edukasyon, subalit ang implementasyon sa antas ng silid-aralan ay madalas napipigilan ng limitadong kapasidad at inconsistencies sa pagsasanay at suporta. Sa kabuuan, ang empirikal na ebedensiya ay nagtuturo na upang mapabuti ang karanasan ng mga guro at pagkatuto ng mga mag-aaral na may espesyal na pangangailangan, kailangan ng kombinasyon ng epektibong pre-service at in-service training, patuloy na mentoring, sapat na materyales/assistive technologies, at multi-professional at magulang na pakikipagtulungan (Avramidis & Norwich, 2002; Florian & Linklater, 2010; Mittler, 2000; UNESCO, 1994; Republic Act No. 7277, 1992).