Ang Socio‑cultural theory ni Lev Vygotsky ay nagsasaad na ang pag‑unlad ng kaisipan at pagkatuto ay pangunahing bunga ng panlipunang interaksyon at pangkulturang konteksto: natututo ang bata sa pakikipag‑ugnayan sa mas alam na tao (More Knowledgeable Other o MKO) at sa pamamagitan ng wika, simbolo, at mga kulturang kasangkapang nagbibigay‑anyo sa pag‑iisip. Mahalaga rito ang konsepto ng Zone of Proximal Development (ZPD), na tumutukoy sa agwat sa pagitan ng kung ano ang kaya nang gawin ng mag‑isa ng bata at kung ano ang kaya niyang gawin kapag may gabay; sa proseso ng scaffolding, unti‑unting inaalis ang tulong habang nagiging mas independiyente ang mag‑aaral, at sa kalaunan ay iniinternalisa ang panlabas na interaksyon bilang panloob na pag‑iisip. Ang mga pangunahing ideyang ito lumitaw sa kanyang mga sulatin noong huling bahagi ng 1920s at unang bahagi ng 1930s, at ang isa sa kaniyang kilalang akda, "Thought and Language" (Myshlenie i rech), unang nailathala sa Ruso noong 1934; ang koleksyon ng kanyang mahahalagang sanaysay na "Mind in Society" ay inilathala sa Ingles nang posthumously noong 1978.