Ang teoryang sociocultural ni Lev Vygotsky ay nagsasabing ang pagkatuto at pag-unlad ng pag-iisip ng bata ay pangunahing nagmumula sa panlipunang interaksyon at kultural na konteksto. Ipinapakita nito na ang kaalaman ay hinuhubog sa pamamagitan ng pakikipag-usap at pagtutulungan sa mga ibang tao — lalo na sa mga taong may higit na kaalaman (More Knowledgeable Other, MKO) — at na ang wika at mga simbolo ang pangunahing 'tool' na ginagamit ng mga tao para internalisahin ang mga sosyal na proseso at makabuo ng mas mataas na mental na pag-andar. Isang sentrong bahagi ng teorya ang Zone of Proximal Development (ZPD): ang agwat sa pagitan ng kasalukuyang magagawa ng bata nang mag-isa at ng magagawa niya kapag may gabay; sa loob ng ZPD nagaganap ang pinakamabisa at suportadong pagkatuto.
Tungkol sa mga taon ng paglalathala: maraming mahahalagang sulatin ni Vygotsky ay isinulat noong 1920s at unang bahagi ng 1930s at ang ilan sa kanyang pangunahing akda, gaya ng Thinking and Speech (Myshlenie i Rech), ay inilathala noong 1934 (ang ilan ay posthumous). Ang kilalang English translation na Thought and Language lumabas noong 1962, at ang koleksyon ng kanyang mga artikulo na Mind in Society, na nagdala ng mas malawak na pagkakilala sa kanyang teorya sa mundo ng Ingles, ay inilathala noong 1978. Tandaan din na ang terminong "social learning theory" kadalasang inuugnay kay Albert Bandura (1960s), samantalang ang pananaw ni Vygotsky ay mas tinatawag na "sociocultural theory" at higit na tumutuon sa wika, kultura, at sosyal na interaksyon bilang sentro ng pag-unlad ng pag-iisip.