Ang socio o sociocultural learning theory ni Lev Vygotsky ay nagsasaad na ang kognitibong pag-unlad ng bata ay pangunahing hinihimok ng sosyal na interaksyon, wika, at mga kulturang kasangkapan; hindi lamang ito nagmumula sa indibidwal na pag-iisip. Mahalagang konsepto dito ang Zone of Proximal Development (ZPD) — ang pagitan sa pagitan ng mga gawain na kaya ng bata nang mag-isa at mga gawain na kaya lamang gawin kapag may tulong mula sa guro o kapwa; sa ZPD nagaganap ang epektibong pagtuturo at pagkatuto kapag may scaffolding o suportang naibibigay. Pinahahalagahan ni Vygotsky ang wika bilang pangunahing mediating tool na nagiging panlabas na usapan at kalaunan ay nagiging panloob na pag-iisip (internalization). Ibig sabihin, ang pagkatuto ay panlipunan muna at sinusundan ng indibidwal na pag-unlad. Binuo niya ang teorya sa mga 1920s–1930s; isa sa kanyang pangunahing akda, Thought and Language, inilathala noong 1934 (sa Ruso), at ang koleksyon na Mind in Society na nagpakilala sa maraming ideya niya sa mas malawak na mambabasa ay inilathala nang posthumous sa Ingles noong 1978.